فنجان ِ دیگری شکست...

به خانه باز میگردم...هیچکس هم که نباشد،ظرف های نشسته و رخت های کثیف منتظرم هستند و من چه کودکانه دلخوش م به اینکه خانهمثل دسته ی گل شده است...

آرزو هایم با حباب های مایع ظرفشویی بالا میروندو یکی یکی می ترکند و من بیست و هشت سالگی ام را با روزنامه های باطله از پنجره هایاسفند پاک می کنم...

به دل نگیر...دل م نبود...فنجان ِ دیگری شکست...

رویا شاه حسین زاده

پی نوشت: و من این روزها، در آستانه بیست و نه سالگی بی مانند به آن حبابها، در پس نیستی ام؛ کودکانه به پنجره های تیر، خیره مانده ام ... که فنجان دیگری نشکند...

مخروبه...