مخروبه

بعد از ۵ سال همونجا هستم که بودم...البته تنها تر و مایوس تر، یاد حرف هاشم افتادم سال ۸۳ بهم گفت تو آدم خوبی هستی ولی زیادی رکی. همه حرف ها رو نباید زد به ضررت می شه... حالا بعد ۷ سال می بینم درست گفته...دلم تنگه برای روزهای خوب این ۵ سال...تنها حسرتش برام خواهد موند. هیچ کدوم از دوستای وبلاگیم دیگه نمی نویسن...دنیای مجازی هم تنهایی برام آورد....

وقتی دلتنگی، وقتی بی حوصله ای، وقتی توی تنهایی به تک تک ثانیه های زندگی ت فکر می کنی؛ اون وقته که به خود می گی: هی فلانی، چه کردی با خودت. ولی چه فایده؟ نه می تونی زمان رو به عقب برگردونی، نه می تونی زندگی از دست رفته رو دوباره بگذرونی... این جور می شه که اسمش رو می ذاری تجربهxa0و خودت رو گول می زنی و حسابی از خجالت خودت در میای! حال حکایت این مخروبه نشین هم همینطوره...به خودش و اطرافیانش دروغ می گه و حتی سر خودش رو زیر برف می بره تا مبادا کسی از چشماش بفهمه چه قدر از تنهایی ترسیده....

روزهای سختی بود؛ روزهای سختی هست؛ اما می گذرد چون تو خواهی. لیک می دانم و باور کرده ام که می خواهی و کمک می کنی که بگذرد. و سرانجام روزی خواهد آمد که با غرور ایستاده به دامان ت باز گردم. می دانم که می دانی و دانسته ای که چه اشتباهاتی کرده ام و بر من بخشیده ای و می دانم که تمام روزهای سخت را، نه برای بیهودگی های من بلکه برای صبوری هایم و برای باوری (که گاهی از دست می دادم) گذاردی. حای بی بهانه و با بهانه شکر می گویم و می گویم که ممنون که لیاقت روزی دیگر را برای جبران بیهودگی هایم گذاریدی. و با تم...