من به بهاری دیگر می اندیشم...

همی گویم و گفنه ام بارها

بود کیش ما کیش دلدارها

امروز با خودم فکر می کردم که زندگی مگر به چه می ارزد؟ چند بار خواستم بگم عشق (که بارها گفتم) اما ترسیدم و به خودم فریبنده و زیرکانه خرامشی کردم و با لبخندی از سر شوق گفتم عشق و عشق و عشق.

می خواهم بهاری دوباره تجربه کنم و می دانم بهاری نو می رسد. و من صبورانه ایستاده ام چشم به راه. دروغ نگم دیگر آن غرور جوانی رو ندارم. حالا در 33 سالگی نگاه متفوت و شاید عاقلانه تری به اطرافم دارم. همین هم از صدقه سر تجربه های تلخ و زندگی بر باد رفته و البته دوستان بی مهر و بی وفاست...

مخروبه...